บทที่ 43 25 ไม่อยากคุย

“พ่อปราบ พ่อปราบมาได้ไงคะ” หมูน้อยกระตุกที่ข้อมือของผม ดวงตาใสแป๋วจับจ้องที่ผมพร้อมรอยยิ้มที่มองทีไรหัวใจของผมก็พองโต ผมละสายตาจากบุคคลทั้งสามแล้วหันมาสนใจเด็กตัวอ้วนตรงหน้า แม้ว่าตอนนี้ผมจะไม่เข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็ตาม

ความตั้งใจของผมคือซื้อข้าวมากินกับเมียที่วันนี้เธอบอกว่าจะกลับดึก ผมก็เลยม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ